Toffe Peren – 2019.02.06 het fornuis van Venus en een Haags kookboek

Een andere Toffe Peer bekijken? Klik HIER voor het overzicht.

Wie wil dat nu niet: zoons van opvallende bekwaamheid en energie? In deze Toffe Peren het geheime recept daarvoor. Verder nog een klein verslag van het herstel van een aloude klassieker: het Haagse Kookboek. 

Het fornuis van Venus: kweepeergelei

Toen ik op een koude januaridag tegen een kist vol prachtige Turkse kweeperen aanliep, leek me dat een mooie aanleiding om eindelijk dit recept te gaan maken. De vrouw achter de kassa vroeg me wat ik ermee ging doen. Ik vertelde haar wat het zou moeten worden. Zij op haar beurt gaf me een tip voor een een heel eenvoudig lekker recept: snijd de kweeperen in dunne plakjes, bestrooi ze met wat kaneel en laat ze in ongeveer 30 minuten in een hete oven gaar worden. Tja, hoe moeilijk kan een mens het zichzelf maken… ik besloot me bij mijn eigen plan te houden. Zo bracht ik een lange middag in de keuken door en hield nog dagenlang pijn in mijn handen van het roeren in een zware, stugge kweepeerbrij. Een soort vruchtenbroodpudding. Het overkomt me – gelukkig – niet zo vaak, maar eigenlijk viel alles aan dit recept me tegen. Het koken zelf, dat was echt zwaar, de consistentie, de kleur, de smaak.  Met dat laatste was manlief het trouwens niet zo eens, hij vond het zowaar wel lekker.

Nu ik zo de foto’s bekijk, denk ik dat ik misschien met de mooie gele kleur van enkele plakjes pure kweepeer het uiterlijk wat had kunnen verfraaien. Het zij zo. Voor wie het zelf toch eens wil proberen… hieronder het recept en procedé in beeld. (klik op de foto’s voor een vergroting)

Boekherstel: het Haagse Kookboek

Altijd weer leuk: het Haagse Kookboek. Dit exemplaar is uit 1972. Met een bandontwerp van Max Velthuys, vooral bekend als schrijver en tekenaar van kinderboeken, en typografie van Aldert Witte. De rug plus het eerste en laatste katern, inclusief de voor en achterzijden waren losgeraakt van het binnenwerk: het boekblok. Degene die me vroeg of het kon worden gerepareerd, had eigenlijk maar enkele wensen die er echt toe deden: dat het stevig in elkaar gezet zou worden, zodat het weer regelmatig kon worden gebruikt, dat de opdracht die haar moeder voorin had geschreven behouden zou blijven en dat het er gebruikt uit moest blijven zien.

Nou, bovenin rechts zie je hoe het boek eruit zag toen zij er mee bij mij kwam. Onderaan zie je hoe het eruit zag toen het klaar was. Zoals zij zelf uitriep: o, het is nog helemaal mijn boek!

TOFFE PEREN
over oude recepten en kookboeken in een nieuw jasje